Margriet Hermans en Jacky Lafon
In het begin van mijn carrière wou ik heel graag persfotograaf worden. Het leek me toen boeiend om overal te komen als fotograaf en in die hoedanigheid heel ‘kort op het nieuws’ te zitten. Want vaak wist je als fotograaf (samen met de journalist) al vooraf wat er de dag nadien als nieuws in de media zou komen.
Op die manier kwam ik als jonge fotograaf bij de krant uit. Een tijd lang verzorgde ik beeldmateriaal voor de kranten ‘Het Nieuwsblad’ en ‘De Standaard’. Voor hun moest ik op een dag beelden gaan maken bij een dubbelinterview van Jacky Lafon en Margriet Hermans.
Van Jacky Lafon had ik toen nog nooit gehoord. In de jaren 90 had (en keek) ik quasi geen TV en de eerste helft van de jaren 2000 woonde ik in Zuid-Afrika, waardoor ik een heel aantal BV’s gewoon niet kende.
Pascale Naessens en Paul Jambers
Zo was er ooit eens het voorval waarbij ik een avond moest fotograferen tijdens een event. Voor het avondeten hadden ze me aan tafel gezet met de persoon die de avond bij elkaar moest presenteren. We hadden het, tussen het fotograferen en presenteren door, honderduit over allerhande zaken. Ze sprak over haar hobby’s (eten koken, potten bakken), haar man Paul en het boek over koken waaraan ze aan het werken was. Daarbij leek het toch dat ze ervan uitging dat ik Paul kende. Wat niet het geval was. Op mijn vraag of ik ‘Paul’ moest kennen (want dat kwam toch stilaan in me op) bleek het over Paul Jambers te gaan. Die ik dus wel kende (iedereen die in de jaren 80 tiener geweest is kent de reportage van Paul Jambers over de Millet-vesten). De dame in kwestie naast mij bleek Pascale Naessens te zijn. Ik had verder geen idee Pascale Naessens was, al ging er op den duur wel een belletje rinkelen. Iets met miss België, zowaar. De gesprekken met Pascale waren die avond echt boeiend. Een heel fijn, warm en authentiek persoon. Ik hou er een goede herinnering aan over.
Maar ik wijk af. Jacky Lafon dus. Van haar had ik toen nog nooit van gehoord. Ze hadden me op de redactie wel iets gezegd over Zatte Ritta, maar ook dat deed geen belletje rinkelen.
Margriet Hermans
Margriet Hermans daarentegen kende ik wel. Ik groeide als kind op met Margriet op TV en op de radio. Ze had elke week een programma op wat nu Radio 2 heet en draaide daar steevast, elke week, Cher met ‘If I could turn back time‘. En ik verdenk ze ervan om in de studio dan telkens luidkeels mee gezongen te hebben. Zelf vond ik dat nummer toen stiekem ook goed. Om die reden luisterde ik ook elke week naar haar programma, omdat ik wist dat het ging gedraaid worden.
Maar goed, de feiten uit de verre jaren 80 zijn verjaard en een mens moet verder met z’n leven.
Tot die dag in 2007, waar ik gevraagd werd beelden te maken bij het dubbelinterview tussen Jacky en Margriet. De foto’s verschenen enkele dagen later in de krant en circuleerden daarna nog lang op het net.
Met haar overlijden deze week kregen die beelden – waarschijnlijk voor de laatste keer – terug een plaatsje in het nieuws. Op de website van het Nieuwsblad verscheen een foto met Margriet, zoals ze goed gekend is: bulderlachend, Uber sympathiek, ad-rem.
Dat – en veel meer – gaan we missen.
Margriet, het ga je goed hierboven.
Warme groeten, Jürgen
